Zabawne fakty o oposach: biologia, ekologia i taksonomia

Artículo revisado y aprobado por nuestro equipo editorial, siguiendo los criterios de redacción y edición de YuBrain.


Oposy to torbacze , to znaczy ssaki, których samice mają woreczek lub fałdy otaczające sutki, do których przyczepiają się rozwijające się zarodki poza macicą. Są spokrewnione między innymi z kangurami, koalami i wombatami.

Oposy są dystrybuowane od Kanady po Argentynę i są nazywane w zależności od regionu i kraju. Niektóre z jego nazw pospolitych to: opos (Kanada i USA); chucha, runcho, fara, krewetki, jujube (Kolumbia); łasica (Argentyna, Paragwaj); karachupa (Boliwia); mucura, fox, muca, krewetki (Brazylia, Peru); lis, yalu, lis duży (Ekwador); lis, lis bezwłosy (Panama); intuto (Peru); Rabipelado (Wenezuela); tacuzin (Ameryka Środkowa); tlacauche (Meksyk). W większości zwierzęta te prowadzą nocny tryb życia i najchętniej zajmują drzewa.

Charakterystyczne cechy fizyczne

Twarz. Oposy mają długie mównice w kształcie stożka. Niektóre gatunki mają jasne plamy nad oczami. Mają dobrze rozwiniętą strukturę kości zwaną prętem pooczodołowym, który otacza tylną część oczodołu. Ponadto ich czaszka ma kościsty występ biegnący przez środek, zwany grzebieniem strzałkowym.

Czaszka oposa z gatunku Didelphis aurita.
Czaszka oposa. Zdjęcie z Muzeum Anatomii Weterynaryjnej autorstwa Wagnera Souza e Silva, na licencji CC BY-SA 4.0.

Pretensjonalny ogon . Oposy mają ogon pokryty łuskami w kształcie rombu, ułożonymi w spiralę. Ta struktura przedstawia różnice w zależności od gatunku: może być chwytna lub nie; jego długość może być mniejsza, równa lub większa od długości głowy do ciała; podstawa może być słabo lub bardzo owłosiona. Jeśli ogon jest chwytny, używają go do trzymania przedmiotów i zwisania z gałęzi.

Przeciwstawny kciuk. Podobnie jak ludzie i inne naczelne, oposy mają pięć palców, z których jeden jest kciukiem, który pozwala im się trzymać. Ten palec jest łuskowaty, bez paznokci i bez włosów.

Przeciwstawny kciuk oposa z gatunku Didelphis virginiana.
Zarówno przeciwstawny kciuk, jak i pozostałe palce mają chropowate opuszki, które zapobiegają ślizganiu się zwierzęcia po różnych powierzchniach. Zdjęcie autorstwa Tony’ego Altera, na licencji CC BY 2.0.

Futro. Te torbacze wykazują ubarwienie futra, które różni się w zależności od gatunku. Niektóre mają czarne, szare lub kasztanowe plecy. Głowy niektórych gatunków mają czarne linie biegnące od nosa do uszu.

Reprodukcja

Oposy wyróżniają się krótkim okresem ciąży, trwającym od 8 do 45 dni, w zależności od gatunku. Następnie młode rodzą się w stanie niepełnego rozwoju i migrują z macicy do worka zwanego torbaczem, wewnątrz którego znajdują się gruczoły sutkowe, do których przylegają aż do zakończenia rozwoju. Nowo wyklute szczenięta ważą mniej niż jeden (1) gram.

Samice mają od 10 do 13 sutków. Jednak liczba młodych jest zwykle większa niż liczba sutków, dlatego wiele z nich nie osiąga dorosłości, biorąc pod uwagę, że aby przeżyć, muszą być przyczepione do jednego z sutków wewnątrz woreczka na okres od jednego do dwóch miesięcy. Po opuszczeniu worka szczenięta są samodzielne.

Rozwijające się młode przyczepione do strzyków wewnątrz woreczka.
Na zdjęciu rozwijające się szczenięta trzymające się sutków samicy oposa. Zdjęcie: Lucas Henrique Gomes de Almeida, na licencji CC BY-SA 4.0.

Ekologia

Oposy są wszystkożerne. Ponieważ duża część ich diety składa się z owoców, przyczyniają się do rozprzestrzeniania nasion roślin pionierskich, co jest ważną funkcją w procesie przywracania zniszczonych obszarów. Rozsiewanie odbywa się poprzez transport nasion w przewodzie pokarmowym oposów (zjawisko zwane endozoochorią) i wydalanie ich z kałem lub regurgitą w warunkach i miejscach odpowiednich do rozwoju zarodka roślinnego. Tranzyt nasion przez układ pokarmowy pomaga wertykulować te, których ściana zewnętrzna jest bardzo mocna, co przyczynia się do pomyślnego kiełkowania.

taksonomia

Różnorodność torbaczy jest tak duża, że ​​nie osiągnięto ostatecznego konsensusu w sprawie klasyfikacji taksonomicznej. Przyjmuje się jednak, że taksonomia oposów jest następująca.

  • Królestwo Animalii.
  • Gromada : Chordata .
  • Klasa: Mamalia.
  • Zamówienie: Marsupialia.
  • Rodzina: Didelphidae .
  • Podrząd: Didelphimorphia .
  • Podrodzina: Didelphinae .
  • Podklasa: Metateria .
  • Rodzaj: Didelphis .
  • Gatunek: Marsupialis .
  • Nazwy naukowe niektórych gatunków: Didelphis virginiana , Didelphis albiventris , Didelphis marsupialis .

Źródła

Flórez-Oliveros FJ, Vivas-Serna C. Oposy (czucha pospolita), marmosas i shorttails w Kolumbii . Fundacja Zarigüeya – FUNDZAR, Medellin, Kolumbia. 264 pp, 2020.

Moreno, V. Didelphis marsupialis, Linnaeus 1758 (opos): wkład w jego wiedzę, wykorzystanie i ochronę . Uniwersytet Cundinamarca., nd

Rueda, M., Ramírez, G., Osorio, J. Podejście do biologii oposa pospolitego (didelphismarsupialis) . Biuletyn Naukowy Centrum Muzeów – Muzeum Historii Naturalnej . 17(2): 141-153, 2013.

-Reklama-

mm
Maria de los Ángeles Gamba (B.S.)
(Licenciada en Ciencias) - AUTORA. Editora y divulgadora científica. Coordinadora editorial (papel y digital).

Artículos relacionados