Czym jest teoria emocji Schachtera-Singera?

Artículo revisado y aprobado por nuestro equipo editorial, siguiendo los criterios de redacción y edición de YuBrain.


Dwuczynnikowa teoria emocji, opracowana przez psychologów Schachtera i Singera w 1962 roku, była jedną z najbardziej wpływowych teorii XX wieku. Teoria ta utrzymuje, że emocje zależą od dwóch czynników: interpretacji reakcji fizjologicznej jednostki oraz postrzegania przez nią sytuacji lub środowiska.

Geneza teorii Schachtera-Singera

Teoria Schachtera i Singera powstała w odpowiedzi na wcześniejsze badania nad emocjami. W rzeczywistości jego hipotezy kwestionowały niektóre z przyjętych do tej pory zasad, zwłaszcza teorie emocji przedstawione przez Jamesa-Lange’a i Cannona-Barda.

Teoria Jamesa-Lange’a

Teoria Jamesa-Langego, sformułowana oddzielnie przez amerykańskiego psychologa Williama Jamesa i duńskiego lekarza Carla Lange w latach 80. XIX wieku, głosi, że emocje wynikają ze zmian zachodzących w naszym ciele, takich jak przyspieszenie akcji serca, ciśnienie krwi, pocenie się czy drżenie. W obliczu bodźca mózg interpretuje odczucia, które powodują te zmiany i wywołuje określone emocje. Teorię tę można podsumować w następujący sposób: 

Bodziec → Zmiana fizyczna → Informacja zwrotna → Emocja

Teoria Cannona-Barda

W 1927 roku amerykański psycholog Walter Bradford Cannon i jego uczeń Phillip Bard obalili teorię Jamesa-Lange’a i zaproponowali zamiast tego, że czynnik poznawczy odgrywa ważniejszą rolę w powstawaniu emocji niż reakcja fizjologiczna. Zgodnie z tą perspektywą emocja powstaje, gdy jednostka reaguje na bodziec i interpretuje go poprzez własną percepcję. 

W zależności od sposobu, w jaki dana osoba odbiera bodziec, w tym samym czasie zachodzą pewne zmiany fizjologiczne, skutkujące określoną emocją. Te dwa procesy są niezależne, zachodzą jednocześnie i są ze sobą powiązane. Teoria Cannona-Barda jest zwykle przedstawiana w następujący sposób:

Bodziec → Percepcja → Zmiana fizyczna i emocje

O Stanleyu Schachterze i Jerome E. Singerze

W połowie XX wieku amerykańscy psychologowie Stanley Schachter i Jerome Singer zrewolucjonizowali ówczesne koncepcje psychologii. Jego propozycja koncentrowała się na związku między reakcją fizjologiczną a emocjami, wspierając niektóre hipotezy teorii Jamesa-Lange’a; Zakwestionował drugorzędną rolę zmian fizjologicznych w teorii Cannona-Barda, ale potwierdził poznawczą rolę w powstawaniu emocji. 

Stanley Schachter (1922-1997) był psychologiem społecznym, który wniósł liczne wkłady w pochodzenie i rozwój emocji oraz inne tematy interesujące w dziedzinie psychologii, takie jak dynamika grupy; związek między kolejnością urodzenia a zdolnościami intelektualnymi; otyłość i nawyki żywieniowe; i palenia m.in. 

Jerome E. Singer (1934-2010) był psychologiem społecznym, uczniem Schachtera, który poświęcił się badaniu psychologii medycznej z perspektywy psychologii społecznej, psychopatologii i psychobiologii. Ponadto Singer był znany ze swoich badań nad różnymi rodzajami stresu i jego skutkami.

Chociaż Schachter i Singer byli płodnymi autorami i wielkimi referentami współczesnej psychologii w różnych dziedzinach, obaj są uznawani, zwłaszcza ze względu na swoją teorię dwóch czynników emocji, która została nazwana na ich cześć.

Teoria dwuczynnikowa Schachtera-Singera 

W 1962 roku Schachter i Singer opublikowali w „Przeglądzie Psychologicznym” artykuł Cognitive, Social, and Physiological Determinants of Emotional State , w którym zawarli wyniki swoich badań nad emocjami.

Do tego czasu panował pewien konsensus co do wiodącej roli aspektu poznawczego w powstawaniu emocji i przykładano mniejszą wagę do reakcji fizjologicznej jednostki. Jednak nadal istniały pewne pytania, które nie były do ​​końca jasne, na przykład dlaczego różne emocje wywołują podobne reakcje fizjologiczne.

Co mówi dwuczynnikowa teoria Schachtera-Singera?

Aby wyjaśnić tę i inne zagadki procesu doświadczania emocji, Schachter i Singer zaproponowali, że emocje powstają z interpretacji, jaką osoba czyni na temat zmian fizjologicznych zachodzących w jej organizmie, oraz z analizy poznawczej, którą przeprowadzają w odniesieniu do sytuacji lub sytuacji .środowisko, w którym się znajduje. 

Ta subiektywna ocena poznawcza, której każda osoba dokonuje nawet nieświadomie, skutkowałaby dwoma cechami emocji: 

  • Intensywność emocji , która byłaby ilościowym aspektem emocji i obejmuje skalę od mniejszej do większej intensywności.
  • Rodzaj emocji , który dotyczy jakościowego aspektu emocji i obejmowałby różne emocje: między innymi smutek, radość, wstręt, zaskoczenie, złość i zaskoczenie.

Oznacza to, że przed bodźcem w organizmie zachodzi fizjologiczna aktywacja, którą nazwali „pobudzeniem fizjologicznym”, i następuje „atrybucja poznawcza”, zwana także „etykietą poznawczą”, która jest wyjaśnieniem, jakie dana osoba daje fizjologicznym zmianom, które zaszły. odczuwać w zależności od sytuacji, ludzi wokół ciebie lub otoczenia. Umieszczając etykietę lub udzielając wyjaśnień, pojawia się emocja. 

Na przykład, jeśli osoba idzie i znajduje węża, zgodnie z teorią Schachtera-Singera, bodziec ten spowodowałby aktywację współczulnego układu nerwowego, który wywołałby reakcję fizjologiczną lub pobudzenie. Następnie osoba określiłaby to poznawczo jako „strach”, opierając się na swojej wiedzy lub doświadczeniu (może to być jadowity wąż lub osoba ma fobię wobec tych gadów). Ta poznawcza ocena skutkowałaby emocją strachu.

Biorąc powyższe pod uwagę, dwuczynnikowa teoria Schachtera-Singera przedstawia się następująco:

Bodziec → Czynnik aktywacji (pobudzenie fizjologiczne) → Czynnik poznawczy (atrybucja poznawcza/etykieta) → Emocja

Badanie Schachtera i Singera

Aby poprzeć swoją teorię, Schachter i Singer przeprowadzili badanie na 184 młodych mężczyznach. Powiedziano im, że jest to dochodzenie w sprawie wpływu nowego leku na wzrok, zwanego „Suproxin”. Ale w rzeczywistości niektórym wstrzyknięto adrenalinę, a innym placebo.

Adrenalina, zwana także epinefryną, jest hormonem i neuroprzekaźnikiem wytwarzanym przez organizm ludzki w nadnerczach i uwalnianym w sytuacji stresu, niepokoju, strachu, podniecenia lub niebezpieczeństwa. Biorąc pod uwagę, że emocja jest wynikiem fizjologicznego czynnika pobudzenia i atrybucji poznawczej, badacze postawili hipotezę, że wywołując zmianę w swoim organizmie (czynnik fizjologiczny) poprzez zastrzyk adrenaliny, jednostki będą szukać wyjaśnienia w środowisku (czynnik poznawczy).) a to wywołałoby szczególną reakcję emocjonalną.

Aby przeprowadzić ten eksperyment, losowo podzielili młodych ludzi na cztery grupy:

  • Pierwsza grupa, której wstrzyknięto adrenalinę i poinformowano o możliwych skutkach: przyspieszenie akcji serca i ciśnienia krwi, drżenie rąk, zarumienienie lub zaczerwienienie.
  • Druga grupa, której wstrzyknięto adrenalinę, ale nie poinformowano o efektach.
  • Trzecia grupa również otrzymała zastrzyk adrenaliny i została poinformowana o fałszywych skutkach ubocznych: drętwienie stóp, swędzenie ciała lub łagodny ból głowy.
  • Czwarta grupa kontrolna, której wstrzyknięto placebo i nie powiedziano jej o potencjalnych skutkach.

Z kolei wystawiali te grupy na działanie dwóch różnych środowisk: jednego, które wywoływało euforię, a drugiego, gniewu. Aby to zrobić, każda grupa miała infiltratora, który był częścią grupy badaczy. Osoby te zachowywały się tak, jakby były również uczestnikami badania, ale przez cały czas trwania eksperymentu ich postawy powodowały euforię, w pierwszym przypadku; i gniew w drugiej. 

Hipoteza eksperymentu Schachtera i Singera

Zgodnie z tym, co stwierdzono w ich teorii, naukowcy starali się udowodnić, że:

  • Jeśli dana osoba nie ma wyjaśnienia odczuwanych zmian fizjologicznych, oznaczy ten stan zgodnie z informacjami uzyskanymi z otoczenia.
  • Jeśli dana osoba ma wyjaśnienie takich zmian fizjologicznych, jest mało prawdopodobne, aby określiła ten stan na podstawie informacji ze środowiska.
  • Jeśli dana osoba znajdzie się w sytuacji, która w przeszłości wywoływała u niej określone emocje, będzie miała większą reakcję emocjonalną, jeśli będzie miała aktywację fizjologiczną. 

Wyniki badania Schachtera i Singera

Naukowcy obserwowali grupę badaną przez lustro weneckie i sklasyfikowali uczestników według ich stanu emocjonalnego, a na koniec zmierzyli tętno. Po badaniu każdy uczestnik musiał wypełnić kwestionariusz dotyczący doświadczenia.

Naukowcy sklasyfikowali grupy na podstawie intensywności odczuwanych emocji:

  • W skali od najwyższego do najniższego poziomu euforii: grupa, której podano adrenalinę, która otrzymała dezinformację, miała najwyższy poziom euforii; następnie niedoinformowana grupa poszła za nimi; później ta, która otrzymała placebo, aw końcu grupa poinformowana, wykazywała najniższy poziom.
  • W odniesieniu do indukcji złości uzyskano podobne wyniki: grupa niedoinformowana odnotowała wyższy poziom złości, a grupa poinformowana najniższy.

Wyniki tego badania potwierdziły niektóre hipotezy badaczy. Grupa, która została poinformowana o możliwych skutkach zastrzyku, wyjaśniła zmiany fizjologiczne jako efekt zastrzyku i nie była ani euforyczna, ani zła. 

Grupy, które nie zostały poinformowane o jego skutkach, odnotowały reakcję fizjologiczną, szukały wyjaśnienia i doszły do ​​wniosku, że musi to być spowodowane emocją, którą była euforia lub złość, w zależności od środowiska, na które były narażone.

Dlatego naukowcy doszli do wniosku, że uczestnicy, którzy mieli wyjaśnienie swojej reakcji fizjologicznej, byli bardziej narażeni na wpływ środowiska, w tym przypadku zachowania infiltratora.

Rozszerzenie teorii Schachtera-Singera

Kilka lat później, a dokładniej w 1971 r., Schachter opublikował nową pracę na temat przetwarzania emocji, zatytułowaną Emocje, otyłość i przestępczość , i ustanowił trzy zasady dotyczące ludzkich zachowań emocjonalnych:

  • Kiedy osoba doświadcza stanu pobudzenia fizjologicznego i nie ma wyjaśnienia takiej reakcji fizycznej, dokona oceny poznawczej w oparciu o sytuację, która spowodowała te zmiany fizyczne, oznaczy ten stan i poczuje określoną emocję. 
  • Jeśli dana osoba ma wyjaśnienie swojej reakcji fizjologicznej, nie dokona żadnej poznawczej oceny sytuacji, a zatem nie oznaczy emocji.
  • W równych sytuacjach poznawczych jednostka oznaczy swoje emocje tylko wtedy, gdy doświadczy pobudzenia fizjologicznego.

Teoria Schachtera-Singera dzisiaj

Chociaż oznaczało to rewolucję w ówczesnej psychologii, głównie w odniesieniu do pochodzenia emocji, teoria ta spotkała się z dużą krytyką za nieprawidłowości w badaniach, na których się opierała. Pytano o:

  • Zastosowano nienaukowe metody, które utrudniają obiektywną analizę uzyskanych danych.
  • Brak etyki w eksperymencie, ponieważ uczestnicy nie wiedzieli, na co się narażają, ani nie wyrażali zgody na wstrzyknięcie adrenaliny.
  • Fakt, że wszyscy uczestnicy byli mężczyznami.
  • Ograniczony zakres teorii, która skupiała się tylko na autonomicznym układzie nerwowym i zaniedbywała badanie emocji w ośrodkowym układzie nerwowym, który odgrywa ważną rolę w przetwarzaniu poznawczym i emocjonalnym.
  • Niezdolność do odtworzenia warunków badania: Inni badacze, tacy jak Gary Marshall i Philip Zimbardo, próbowali odtworzyć euforyczne środowisko badania Schachtera i Singera, podając uczestnikom adrenalinę lub placebo, przy czym każda grupa miała euforyczny i neutralny naciek. Wynikiem eksperymentu było to, że naciek euforyczny nie powodował większej euforii niż naciek neutralny. Dlatego naukowcy doszli do wniosku, że osoby, które otrzymały adrenalinę, nie były bardziej podatne na środowisko niż osoby, które otrzymały placebo, obalając część teorii Schachtera-Singera.

Choć obecnie nie ma ona pełnego poparcia w świecie naukowym i budzi ogromne kontrowersje, teoria dwuczynnikowa była punktem wyjścia do innych badań nad emocjami. Niektóre późniejsze badania potwierdziły nawet niektóre hipotezy Schachtera-Singera.

Powiązane badania

W 1974 roku psychologowie Donald G. Dutton i Arthur P. Aron przetestowali teorię dwuczynnikową w eksperymencie, który doprowadził do tak zwanego „błędnego przypisania pobudzenia fizjologicznego”. Uczestnicy badania musieli przejść przez dwa rodzaje mostów: wiszący, niestabilny, bardzo wysoki i wąski. Drugi most był bezpieczniejszy i stabilniejszy. Na końcu mostu czekał na nich atrakcyjny śledczy. Badanie wykazało, że uczestnicy, którzy przekroczyli najniebezpieczniejszy most, błędnie przypisywali swoją fizjologiczną aktywację strachu lub niepokoju wyższemu poziomowi pożądania seksualnego wobec badacza.

Teoria dwuczynnikowa Schachtera-Singera głosi, że obniżony poziom pobudzenia fizjologicznego automatycznie powoduje zmniejszenie intensywności emocjonalnej. Jednak w 1983 roku badania przeprowadzone przez psychologa Rainera Reisenzeina wykazały, że chociaż reakcja fizjologiczna może zwiększać intensywność emocji, niekoniecznie ją prowokuje.

Źródła

  • Schachter, S.; Singer, J. Poznawcze, społeczne i fizjologiczne uwarunkowania stanu emocjonalnego . (1962). USA. Przegląd psychologii . 69:379-399. Dostępne tutaj .
  • Schachter, S. Emocje, otyłość i przestępczość. (1971). Nowy Jork. Prasa akademicka.
  • Marshall, GD i Zimbardo, PG Afektywne konsekwencje nieodpowiednio wyjaśnionego pobudzenia fizjologicznego. (1979). Journal of Personality and Social Psychology, 37 (6), 970–988. Dostępne tutaj .
  • Reisenzein, R. Teoria emocji Schachtera: Dwie dekady później.  (1983). Biuletyn psychologiczny, 94, 239–264.
  • Dutton, DG i Aron, AP Niektóre dowody na zwiększoną atrakcyjność seksualną w warunkach wysokiego niepokoju. (1974). Journal of Personality and Social Psychology, 30 (4), 510–517.
  • Ruiz Mitjana, L. Schachter i teoria emocji Singera . Psychologia i umysł. Dostępne tutaj .
  • (2020, 6 czerwca). Dwuczynnikowa teoria emocji. Psychologowie w Internecie. Dostępne tutaj .
  • Ramón Alonso, J. Dlaczego jesteś zły? jralonso.es. Dostępne tutaj .
-Reklama-

mm
Cecilia Martinez (B.S.)
Cecilia Martinez (Licenciada en Humanidades) - AUTORA. Redactora. Divulgadora cultural y científica.

Artículos relacionados