Biografia Roberta Fultona, wynalazcy parowca

Artículo revisado y aprobado por nuestro equipo editorial, siguiendo los criterios de redacción y edición de YuBrain.


Wynalazca i inżynier Robert Fulton zaprojektował i zbudował pierwszy pomyślnie działający komercyjny parowiec. Rzeki Stanów Zjednoczonych stały się główną arterią transportową pasażerów i ładunków handlowych po tym, jak jego parowiec Clermont odbył swój dziewiczy rejs w górę rzeki Hudson w 1807 r. Fulton zaprojektował także jeden z pierwszych okrętów podwodnych. Nautilus .

Życie osobiste Roberta Fultona

Robert Fulton urodził się 14 listopada 1765 roku w Pensylwanii w Stanach Zjednoczonych. Jego rodzice, Robert Fulton i Mary Smith Fulton, byli irlandzkimi imigrantami. Rodzina Fultonów mieszkała na farmie w Little Britain w Pensylwanii, wówczas kolonii brytyjskiej. Miał trzy siostry Izabelę, Elżbietę i Marię oraz młodszego brata Abrahama. W 1771 roku farma została przejęta i sprzedana, a rodzina przeniosła się do Lancaster w Pensylwanii.

Chociaż nauczył się już czytać i pisać w domu, Robert Fulton zaczął uczęszczać do szkoły kwakrów w Lancaster w wieku ośmiu lat. Po latach pracował w filadelfijskim sklepie jubilerskim, gdzie umiejętność malowania miniaturowych portretów na medalionach zmotywowała go do podjęcia kariery malarza.

Robert Fulton pozostał singlem do 43 roku życia, do 1808 roku, kiedy poślubił Harriet Livingston. Była siostrzenicą jego partnera biznesowego parowca, Roberta R. Livingstona. Para miała syna i trzy córki.

Artysta

Robert Fulton przeniósł się do Bath w Wirginii w 1786 roku, rozpoczynając karierę jako malarz. Jego portrety i pejzaże były wysoko cenione, a przyjaciele namawiali go, by studiował sztukę w Europie.

Fulton wrócił do Filadelfii z nadzieją, że jego prace zdobędą mecenasów. Grupa kupców była pod wrażeniem jego pracy i chcąc również promować kulturalny wizerunek miasta, sfinansowała podróż Fultona do Londynu w 1787 roku.

Chociaż w Anglii był dobrze przyjmowany i cieszył się pewną popularnością, jego działalność malarska nie rozwinęła się znacząco iw 1794 roku definitywnie porzucił karierę artystyczną.

Wynalazca

Pracując jako malarz zetknął się z serią ostatnich wynalazków związanych z napędem morskim. W nich statek był napędzany łopatą napędzaną strumieniami wody ogrzewanej przez kocioł parowy, który poruszał się tam iz powrotem.

Fultonowi przyszło do głowy, że użycie pary do napędzania kilku połączonych obracających się łopatek mogłoby skuteczniej poruszać statkiem; później rozwinął ten pomysł w kole łopatkowym parowców. W 1973 roku skontaktował się z rządami Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych i przedstawił im swoje pomysły na wykorzystanie napędu parowego na statkach wojskowych i handlowych, rozpoczynając tym samym swoją karierę jako wynalazca.

Jego prace koncentrowałyby się na projektowaniu śródlądowych dróg wodnych. W 1796 roku napisał traktat „ Traktat o poprawie żeglugi po kanałach” , w którym zaproponował połączenie istniejących rzek siecią sztucznych kanałów w celu połączenia miast i miasteczek w całej Anglii.

Fulton zaproponował również metody podnoszenia i opuszczania dużych statków bez stosowania skomplikowanych i kosztownych systemów śluz i zapór. Zaprojektował także parowce do przenoszenia ciężkich ładunków na płytkich wodach, a także bardziej stabilne mosty. W Anglii nie wykazali zainteresowania jego siecią kanałów, ale jego maszyna do pogłębiania kanałów odniosła sukces. Uzyskał również brytyjskie patenty na kilka swoich wynalazków.

łódź podwodna

Pomimo braku uznania dla jego pomysłów w Anglii, Fulton wytrwał. W 1797 udał się do Paryża i zaproponował rządowi francuskiemu pomysł wyprodukowania łodzi podwodnej, która pomogłaby Francji w wojnie toczonej z Anglią. Fulton przewidział scenariusz, w którym jego łódź podwodna Nautilus niepostrzeżenie manewrowałaby pod brytyjskimi okrętami wojennymi i mogłaby przyczepiać ładunki wybuchowe do ich kadłubów.

Jeśli niektóre okręty wojenne zostaną zniszczone w taki nowatorski, ukryty i nieprzewidywalny sposób, zaufanie marynarzy zniknie, a flota stanie się bezużyteczna od momentu pierwszego uczucia przerażenia” – powiedział Robert Fulton.

Rząd francuski w ogóle, a konkretnie cesarz Napoleon Bonaparte, uważał użycie łodzi podwodnej za tchórzliwy i haniebny sposób walki, odmawiając subsydiowania jej budowy.

Po drugiej nieudanej próbie Robert Fulton w końcu otrzymał pozwolenie od francuskiego ministra marynarki wojennej na budowę Nautilusa . Okręt podwodny został użyty w dwóch atakach na brytyjskie statki blokujące mały port w pobliżu Cherbourga. Jednak ze względu na wiatry i pływy brytyjskie okręty były w stanie wymknąć się wolniejszej łodzi podwodnej.

parowiec

Fulton spotkał Roberta L. Livingstona, ambasadora Stanów Zjednoczonych we Francji, w 1803 roku. Livingston był członkiem komitetu, który opracował projekt Deklaracji Niepodległości Stanów Zjednoczonych . Zanim Livingston przeniósł się do Francji, stan Nowy Jork przyznał mu wyłączne prawo do prowadzenia działalności i uzyskiwania dochodów z żeglugi parowcami po rzekach tego stanu przez okres 20 lat. Fulton i Livingston zawarli następnie spółkę w celu budowy parowca.

Zaprojektowany przez Fultona 20-metrowy parowiec został przetestowany na Sekwanie w Paryżu 9 sierpnia 1803 roku. Chociaż zaprojektowany przez Francuzów ośmiokonny silnik parowy złamał jej kadłub, Fulton i Livingston pozytywnie ocenili dowód: przed zerwaniem, łódź osiągnęła prędkość 5,6 km/h pod prąd.

Fulton zaprojektował mocniejszy kadłub i zamówił silnik o mocy 24 koni mechanicznych. W tym samym czasie Livingston negocjował rozszerzenie swojego monopolu na żeglugę parowcem w stanie Nowy Jork.

Fulton wrócił do Londynu w 1804 roku i zaoferował rządowi brytyjskiemu swój projekt półzanurzalnego okrętu wojennego o napędzie parowym. Jednak po decydującym zwycięstwie admirała Nelsona nad flotą francuską pod Trafalgarem w 1805 roku, rząd brytyjski zdecydował, że może utrzymać swoją niekwestionowaną wówczas dominację na morzach bez niekonwencjonalnych i niesprawdzonych parowców, które oferował Fulton.

W tamtym czasie sytuacja finansowa Fultona była skomplikowana, ponieważ większość swoich pieniędzy wydał na budowę Nautilusa i swoich pierwszych parowców. Potem zdecydował się wrócić do Stanów Zjednoczonych.

clermont _

Fulton i Livingston spotkali się w Nowym Jorku w grudniu 1806 roku, aby wznowić prace nad budową parowca. Na początku sierpnia 1807 roku statek był gotowy do swojego dziewiczego rejsu. Parowiec miał 43 metry długości i 5,5 metra szerokości. Wykorzystywał innowacyjny, jednocylindrowy, kondensacyjny silnik parowy o mocy 19 koni mechanicznych, zaprojektowany przez Fultona, który napędzał dwa koła łopatkowe o średnicy 15 stóp zamontowane po obu stronach statku.

Clermont, pierwszy parowiec zaprojektowany i zbudowany przez Roberta Fultona w 1807 roku.
Clermont, pierwszy parowiec zaprojektowany i zbudowany przez Roberta Fultona w 1807 roku.

Parowiec North River , znany później jako Clermont , rozpoczął swój próbny rejs w górę rzeki Hudson z Nowego Jorku do Albany 17 sierpnia 1807 roku. szydzili ze statku, nazywając go Fulton Folly .

Statek początkowo utknął w martwym punkcie, a Fulton i jego załoga postanowili znaleźć rozwiązanie. Pół godziny później koła łopatkowe parowca znów się obracały, pchając łódź pod prąd rzeki Hudson. Statek osiągał średnią prędkość prawie 8 kilometrów na godzinę i pokonał 240-kilometrowy kurs w zaledwie 32 godziny, co jest wyjątkowo krótkim czasem w porównaniu z czterema dniami wymaganymi na konwencjonalnych żaglowcach. Podróż powrotna w dół rzeki została zakończona w zaledwie 30 godzin.

Robert Fulton napisał w liście do przyjaciela o tym historycznym wydarzeniu: „ Przez całą drogę towarzyszył mi lekki wietrzyk, zarówno w drodze, jak i w drodze, a podróż odbywała się wyłącznie za pomocą silnika parowego. Wyprzedziłem wiele slupów i szkunerów płynących na nawietrzną i oddzieliłem się od nich, jakby stały na kotwicy. Moc napędu statków za pomocą silników parowych została już w pełni zademonstrowana ”.

Po dodaniu dodatkowych miejsc do cumowania i innych ulepszeń 4 września 1807 r. North River rozpoczął regularne przewozy pasażerskie i lekkie ładunki między Nowym Jorkiem a Albany . kapitanowie rywalizujących żaglowców przypadkowo taranowali koła łopatkowe, gdy byli wystawieni na boki statku.

Zimą 1808 roku Fulton i Livingston dodali metalowe osłony do kół łopatkowych, poprawili pomieszczenia dla pasażerów i ponownie zarejestrowali parowiec pod nazwą North River of Clermont , później skróconą do Clermont . W 1810 roku Clermont i dwa nowe parowce zaprojektowane przez Roberta Fultona zapewniały regularne usługi pasażerskie i towarowe na rzekach Hudson i Raritan w północnej części stanu Nowy Jork.

Nowy Orlean

Fulton, Livingston oraz wynalazca i biznesmen Nicholas Roosevelt zawarli nowe wspólne przedsięwzięcie w latach 1811-1812. Wyobrazili sobie budowę parowców zdolnych do podróżowania między Pittsburghem a Nowym Orleanem, podróż na ponad 1800 mil przez Mississippi i Ohio. Nazwali nowy parowiec New Orleans .

Nowy Orlean.
Nowy Orlean.

Osiem lat po tym, jak rząd Stanów Zjednoczonych kupił od Francji hiszpańskie terytorium Luizjany, rzeki Mississippi i Ohio pozostały bez ochrony; co więcej, znaczna część jego przebiegu nie została zmapowana. Trasa rzeki Ohio między Cincinnati w stanie Ohio a Kairem w stanie Illinois wymagała od parowca pokonania zdradzieckich wodospadów w Ohio. To był 8-metrowy spadek wzdłuż około dwóch kilometrów rzeki.

Parowiec New Orleans opuścił Pittsburgh 20 października 1811 roku i przybył do Nowego Orleanu 18 stycznia 1812 roku.

Podczas gdy podróż w górę rzeki Ohio przebiegła bez przygód, nawigacja w górę rzeki Mississippi okazała się trudna. 16 grudnia 1811 r. w Nowym Madrycie w stanie Missouri miało miejsce wielkie trzęsienie ziemi, które zmieniło położenie wcześniej zaznaczonych na mapach punktów orientacyjnych rzek (takich jak wyspy i kanały), utrudniając nawigację. Drzewa powalone przez trzęsienie ziemi tworzyły niebezpieczne przeszkody, które były w ciągłym ruchu i blokowały drogę statku.

Choć najeżony trudnościami, sukces pierwszego rejsu w Nowym Orleanie pokazał, że parowce mogą przezwyciężyć wiele niebezpieczeństw i problemów związanych z nawigacją po zachodnich rzekach Stanów Zjednoczonych. Dziesięć lat później parowce inspirowane Robertem Fultonem były głównym środkiem transportu pasażerskiego i towarowego w sercu Stanów Zjednoczonych.

demologi _

Kiedy angielska marynarka wojenna zaczęła blokować amerykańskie porty podczas wojny 1812 r., rząd Stanów Zjednoczonych zatrudnił Roberta Fultona do zaprojektowania pierwszego na świecie okrętu wojennego o napędzie parowym: Demologos .

Parowy okręt wojenny Demologos zaprojektowany przez Roberta Fultona.
Parowy okręt wojenny Demologos zaprojektowany przez Roberta Fultona.

Demologos był w istocie pływającą baterią dział . Ten parowy okręt wojenny miał 45 metrów długości i dwa kadłuby, między którymi znajdowało się koło łopatkowe, aby go chronić. Z silnikiem parowym umieszczonym w jednym kadłubie i kotłem w drugim, opancerzony okręt wraz z uzbrojeniem ważył 2745 ton, co ograniczało jego prędkość do 11 kilometrów na godzinę. Był niebezpiecznie powolny w walce. Chociaż próby morskie w październiku 1814 zakończyły się sukcesem, Demologos nigdy nie został użyty w bitwie.

Marynarka Wojenna Stanów Zjednoczonych zdemontowała Demologos w 1815 roku, kiedy wojna się skończyła. Statek odbył swój ostatni rejs w 1817 roku, przewożąc prezydenta Jamesa Monroe z Nowego Jorku na Staten Island. Jego silniki parowe zostały zdemontowane w 1821 roku, a statek został odholowany do Brooklyn Navy Yard, gdzie pozostał aż do zniszczenia przez przypadkową eksplozję w 1829 roku.

Śmierć Roberta Fultona

Od 1812 roku aż do śmierci w 1815 roku Robert Fulton spędzał większość czasu i pieniędzy na prawnych bitwach o ochronę patentów na projekty swoich parowców. Jego oszczędności zostały wyczerpane z powodu serii nieudanych projektów łodzi podwodnych, złych inwestycji w sztukę i pożyczek dla krewnych, które nigdy nie zostały spłacone.

Na początku 1815 roku Fulton uratował przyjaciela, który wypadł za burtę podczas spaceru po zamarzniętej rzece Hudson i został zalany lodowatą wodą. W konsekwencji zachorował na zapalenie płuc i zmarł 24 lutego 1815 roku w wieku 49 lat w Nowym Jorku. Został pochowany na Cmentarzu Kościoła Episkopalnego Trójcy przy kultowej Wall Street.

Dowiedziawszy się o śmierci Roberta Fultona, obie izby legislatury stanu Nowy Jork głosowały za noszeniem czarnej odzieży żałobnej przez sześć tygodni; Po raz pierwszy tego typu hołd został złożony obywatelowi.

Industrializacja Stanów Zjednoczonych

Umożliwiając niedrogi i niezawodny transport surowców i wyrobów gotowych, parowce Roberta Fultona odegrały kluczową rolę w rozwoju amerykańskiej rewolucji przemysłowej. Wraz z początkiem romantycznej ery luksusowych podróży statkiem rzecznym statki Fultona znacząco przyczyniły się do ekspansji Stanów Zjednoczonych na zachód. Ponadto jego rozwój w zakresie okrętów wojennych o napędzie parowym pomógł uczynić Marynarkę Wojenną Stanów Zjednoczonych potęgą militarną.

Dziedzictwo Fultona jest wyczuwalne w kulturze amerykańskiej i istnieje wiele miejsc, skojarzeń i obiektów, które noszą jego imię. Niektóre są:

  • Pięć okrętów Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych otrzymało nazwę USS Fulton .
  • Posąg Roberta Fultona jest częścią Kolekcji Narodowej w Statuary Hall na Kapitolu Stanów Zjednoczonych.
  • W Fulton Hall Akademii Marynarki Handlowej Stanów Zjednoczonych mieści się Wydział Inżynierii Morskiej.
  • Wraz z wynalazcą telegrafu Samuelem FB Morse’em Robert Fulton jest przedstawiony na odwrocie srebrnego certyfikatu z 1896 roku w Stanach Zjednoczonych za 2 dolary.
  • Od 2006 roku Robert Fulton jest członkiem National Inventors Hall of Fame (Hall of Fame for Inventors) w Aleksandrii w Wirginii.

Źródła

-Reklama-

mm
Sergio Ribeiro Guevara (Ph.D.)
(Doctor en Ingeniería) - COLABORADOR. Divulgador científico. Ingeniero físico nuclear.

Artículos relacionados