Rozpowszechnianie tożsamości: psychologia wyjaśnia, dlaczego nie wiesz, kim jesteś

Artículo revisado y aprobado por nuestro equipo editorial, siguiendo los criterios de redacción y edición de YuBrain.


Rozproszenie tożsamości to koncepcja wymyślona przez niemieckiego psychologa Erika Eriksona, a następnie rozwinięta przez amerykańskiego psychologa Jamesa Marcię. Jest to faza rozwoju osobowości, która zwykle występuje w okresie dojrzewania, w której osoba nie bada ani nie podejmuje decyzji w celu odnalezienia swojej tożsamości.

czym jest tożsamość

Od urodzenia i przez całe życie każdy człowiek przechodzi proces kształtowania się tożsamości, poszukiwania swojego prawdziwego „ja”, tego, co czyni go wyjątkowym i wyróżnia go spośród innych. Tożsamość to właśnie zestaw cech i cech osoby, które odróżniają ją od innych.

Tożsamość w jakiś sposób jest konstrukcją, która trwa latami, ale w okresie dojrzewania następuje większy rozwój. Nastolatek na tym etapie wzrostu bada alternatywy i zobowiązuje się do niektórych z nich. W okresie dojrzewania młodzi ludzie często eksperymentują ze związkami społecznymi i uczuciowymi, ideologiami, polityką, religią, orientacją seksualną i innymi aspektami życia.

Rozpowszechnianie tożsamości: wkład Erika Eriksona i Jamesa Marcii

Chociaż przez lata różni psychologowie i teoretycy, tacy jak Zygmunt Freud, badali proces formowania się tożsamości, dopiero psycholog Erik Erikson w połowie XX wieku wniósł szczegółowy wkład w różne fazy, przez które ten proces przechodzi. podczas kształtowania się ich tożsamości. Nie tylko opisał każdy z tych etapów, ale był także pomysłodawcą współczesnych koncepcji kryzysu tożsamości i dyfuzji tożsamości .

Erik Erikson i teoria psychospołeczna

Erik Erikson (1902-1994) był niemieckim psychoanalitykiem i teoretykiem mieszkającym w Stanach Zjednoczonych, który w trakcie swojej kariery zainteresował się badaniem rozwoju jednostki, biorąc pod uwagę znaczenie środowiska i wpływów kulturowych.

W swojej książce The Child and Society , opublikowanej w 1950 roku, Erikson zdefiniował i wyszczególnił swoją teorię psychospołeczną , znaną również jako teoria rozwoju osobowości, która obejmuje osiem etapów, przez które ludzie przechodzą przez całe życie, a każdy z nich jest związany z konkretnym okres życia człowieka. Jednak fazy mogą trwać krócej lub dłużej, w zależności od osoby, jej środowiska i osobistych doświadczeń.

Etapy rozwoju osobowości

Erikson nazwał każdy etap dwoma przeciwstawnymi koncepcjami, jedną pozytywną i jedną negatywną, które wyznaczają skrajności rozwoju, zgodnie z postępem osoby w poszukiwaniu własnej tożsamości i rozwoju jej osobowości. Te etapy to:

  • Zaufanienieufność: ta faza obejmuje mniej więcej pierwsze półtora roku życia dziecka. To zależy od opieki rodziców, zwłaszcza matki.
    Autonomiawstyd i zwątpienie : ten etap pojawia się między półtora a trzecim rokiem życia i wtedy dziecko zaczyna ćwiczyć swoją wolę i lepiej kontrolować swoje ciało.
    Inicjatywapoczucie winy : to okres trwający od trzech do pięciu lat. Tutaj dziecko nabywa większą kontrolę motoryczną i zaczyna rozwijać swoją wyobraźnię i inicjatywę, między innymi.
    Pracowitośćniższość:Ta faza występuje mniej więcej w wieku od pięciu do trzynastu lat. Dziecko rozpoczyna proces socjalizacji z rówieśnikami na polu edukacyjnym.
    Poszukiwanie tożsamościdyfuzja tożsamości : ten etap zwykle występuje w okresie dojrzewania, od trzynastego roku życia i może osiągnąć dorosłość. W nim osoba zaczyna poszukiwać swojej tożsamości poprzez eksplorację i eksperymentowanie oraz wykuwają się najważniejsze cechy osobowości, takie jak poczucie własnej wartości i pewność siebie. Może wystąpić kryzys tożsamości, który jest okresem zwątpienia w siebie, lęku, poczucia pustki, poczucia zagubienia lub osamotnienia.
    Prywatnośćizolacja:faza ta rozpoczyna się w wieku około dwudziestu jeden lat i może trwać do czterdziestu lat życia. Jednostka położyła już fundamenty swojej tożsamości, wie, kim jest i ma większe bezpieczeństwo.
    Generatywność – stagnacja : obejmuje okres od czterdziestu do sześćdziesięciu lat. Jednostka koncentruje się na rodzicielstwie i produktywności. Tutaj może dojść do słynnego „kryzysu wieku średniego”, kiedy człowiek czuje, że młodość ma już za sobą i przewartościowuje swoje osiągnięcia i cele.
    UczciwośćRozpacz : Ten etap rozpoczyna się w wieku sześćdziesięciu lat i trwa aż do śmierci. Tutaj pojawiają się wątpliwości co do własnej przydatności, pojawia się dystans społeczny, pojawia się obawa przed końcem życia.

James Marcia i stany tożsamości

Wkład Erika Eriksona posłużył jako punkt wyjścia dla innych badań w tej dziedzinie. W latach 60. amerykański psycholog James Marcia (1937-), specjalizujący się w psychologii rozwojowej, rozszerzył badania Eriksona, skupiając się na rozwoju psychospołecznym nastolatków.

Na podstawie licznych wywiadów z młodzieżą rozwinął swoją teorię stanów tożsamości. Stwierdza w nim, że istnieją dwa główne procesy, które przyczyniają się do rozwoju tożsamości w okresie dorastania: okres wyborów czyli kryzys i zaangażowanie. Pierwszym z nich jest proces eksploracji: nastolatek doświadcza nowych alternatyw, przekonań, zawodów lub ideologii i dokonuje osobistego wyboru. Możesz także przeanalizować swoje stare wybory i przekonania oraz wypróbować nowe. Drugi proces dotyczy przywiązania nastolatka do opcji, które wybrał.

Stany tożsamości dzielą się na cztery kategorie:

  • Osiągnięcie tożsamości : jest to stan, który osiąga nastolatek po zbadaniu różnych alternatyw i zaangażowaniu się w tożsamość . Masz teraz jasne wyobrażenie o tym, kim jesteś, jaki chcesz być i co chcesz robić w przyszłości. Jest to stan idealny i najzdrowszy na poziomie psychologicznym.
  • Wykluczenie tożsamości ( przejęcie ) : w tym stanie nastolatek zobowiązał się do tożsamości wykluczającej okres poszukiwań i eksperymentów. Generalnie dlatego, że zaakceptowałeś decyzje innych. Później ten nastolatek może być osobą, która nieustannie szuka aprobaty innych.
  • Moratorium ( moratorium ) Nastolatek w tej kategorii przeszedł okres harcerski, ale nie zobowiązał się do żadnego wyboru. Dlatego jest podatny na lęki i inne problemy psychologiczne.
  • Dyfuzja tożsamości : w tym stanie nastolatek nie eksploruje ani nie doświadcza alternatyw, ani nie angażuje się . To okres, który charakteryzuje niezdecydowanie i powierzchowność zarówno w związkach, jak iw sposobie stawiania czoła życiu.

Dynamika stanów tożsamości

Stany tożsamości nie są stałe, ale dynamiczne. W okresie dorastania osoba może przechodzić z jednego stanu do drugiego, a także może powrócić do innego poprzedniego stanu i później osiągnąć stan urzeczywistnienia tożsamości.

Stan rozproszenia tożsamości jest normalny u młodzieży. To okres, który zwykle przechodzą naturalnie, próbując dowiedzieć się, kim są i co chcą robić. Kiedy już to przeboleją, zaczynają badać zainteresowania, perspektywy i inne poglądy na świat, aby później stworzyć przyszłą wizję siebie.

Stan rozproszenia tożsamości może również wystąpić u osób dorosłych, które osiągnęły już stan urzeczywistnienia tożsamości. Lub stan dyfuzji może rozciągać się od okresu dojrzewania do dorosłości. U dorosłych może się to zdarzyć po kryzysie tożsamości, spowodowanym poważną zmianą w życiu codziennym, związkach lub pracy. Możliwe jest również, że osoba jest w stanie rozproszenia tożsamości tylko w niektórych aspektach życia, takich jak religia, orientacja polityczna czy seksualna.

Przejścia między różnymi stanami występują, gdy występuje brak równowagi w tożsamości. W rzeczywistości kryzysy tożsamości pojawiają się, gdy dana osoba musiała zmierzyć się z ważnymi doświadczeniami, takimi jak śmierć bliskiej osoby lub utrata pracy.

Może to prowadzić do serii przejść, tak zwanego cyklu „MAMA”, od angielskich nazw stanów tożsamości i ich powtórzeń: moratorium, osiągnięcie, moratorium, osiągnięcie . Opisano, że w życiu każdego człowieka występują co najmniej trzy takie cykle.

Co to jest dyfuzja tożsamości

Biorąc pod uwagę dotychczasową wiedzę, dyfuzję tożsamości można zdefiniować jako niemożność ukształtowania koncepcji siebie lub zdefiniowania siebie . To znaczy brak własnej tożsamości. Jest to stan, w którym dana osoba nie wybrała jeszcze ani nie zobowiązała się do tożsamości. Nie zgłębia swoich zainteresowań i ideałów, nie gromadzi doświadczeń ani nie wybiera drogi, którą będzie podążał w przyszłości. Oznacza to, że nie uczestniczą aktywnie w kształtowaniu swojej tożsamości.

Stan rozproszenia tożsamości można również uznać za okres stagnacji, w którym nie podejmuje się żadnych decyzji ani nie planuje. Osoba nie podejmuje też wysiłku odnalezienia swojej tożsamości, żyje w strachu przed przyszłością, która ją paraliżuje i uniemożliwia podejmowanie decyzji. Nie będąc w stanie sformułować jasnego i realistycznego obrazu siebie, osoba nie rozwija swoich zainteresowań i zdolności oraz ma problemy z nawiązywaniem trwałych i głębokich relacji z innymi ludźmi.

Na szczęście stan rozproszenia tożsamości jest często okresem, przez który ludzie przechodzą i wyrastają, przechodząc do stanu osiągnięcia tożsamości.

Różnica między kryzysem tożsamości a dyfuzją tożsamości

Należy zauważyć, że pojęcia kryzysu tożsamości i rozproszenia tożsamości nie są tożsame. Chociaż oba są zwykle okresami przejściowymi i są częścią wzrostu i rozwoju danej osoby, różnią się od siebie.

Kryzys tożsamości zwykle trwa krócej i może pojawić się w każdym momencie życia. Jest to również okres refleksji i ponownej oceny, który podejmuje osoba w celu odnalezienia swojej tożsamości. Z drugiej strony dyfuzja tożsamości jest zwykle związana z dorastaniem lub młodością. W tym stanie osoba nie próbuje odnaleźć swojej tożsamości. Ponadto okres ten może wydłużyć się o kilka lat.

Charakterystyka osób w stanie rozproszenia tożsamości

Osoby w stanie rozproszenia tożsamości wyróżniają się następującymi cechami:

  • Nie podejmują decyzji.
  • Nie podejmują zobowiązań.
  • Są bierni.
  • Nie snują dalekosiężnych planów.
  • Mają niską samoocenę.
  • Mają mniejszą autonomię.
  • Czują się odizolowani i wycofują się ze świata.
  • Uważają, że inni ich nie rozumieją.
  • Żyją złudzeniami.
  • Nie mają celu w życiu.
  • Nie wykazują zainteresowania innymi ludźmi ani czynnościami.
  • Inni postrzegają ich jako osoby apatyczne i leniwe.
  • Wydają się dryfować, bez celu.

Konsekwencje dyfuzji tożsamości

Ze względu na negatywne konotacje niektórych cech osób w stanie rozproszenia tożsamości, mogą one podlegać zwiększonej presji ze strony przyjaciół, rodziny i miejsca pracy. Mogą być również dotknięci niską samooceną i różnymi problemami psychologicznymi wynikającymi z tego braku i braku własnej tożsamości. Nie podejmując decyzji ani nie planując przyszłości, ludzie w stanie rozproszenia tożsamości często doświadczają niepokoju, stresu, a nawet depresji. Ponadto, nie czując się rozumianym i wycofującym się, mogą mieć problemy z życiem społecznym i sposobem nawiązywania więzi z innymi ludźmi.

Inną konsekwencją dyfuzji tożsamości może być wybór tożsamości negatywnej, na przykład odrzucenie przyjętych ról i norm społecznych przy braku tożsamości pozytywnej.

Przykłady dyfuzji tożsamości

Chociaż każdy nastolatek może przejść przez stan rozproszenia tożsamości w inny sposób, istnieją przykłady, które często obserwuje się w rodzinie, przyjaciołach lub innych bliskich osobach. Częstym przykładem jest adolescent, który zamiast wychodzić ze znajomymi zostaje w domu, nie uczestniczy w innych zajęciach ani nie nawiązuje głębokich relacji. Nie interesuje go nic i woli przespać cały dzień. Wybierając zawód lub szukając pracy, jesteś niezdecydowany lub kilkakrotnie zmieniasz zawód lub pracę.

Innym przykładem może być osoba dorosła, która nie uczy się, nie pracuje i jest na utrzymaniu rodziny, albo pracuje i zarabia na utrzymanie, ale od lat nie robi postępów i nadal mieszka z rodzicami.

Bibliografia

  • Santiago, J. Psychologia dla początkujących: wprowadzenie do psychologii podstawowej . (2019). Hiszpania. Justyna Santiago.
  • Gil de Prado, R. Czym jest dyfuzja tożsamości? Psychopedia.org. Dostępne tutaj .
  • Kernberg, O. (2007). Tożsamość: ostatnie odkrycia i implikacje kliniczne . International Journal of Psychoanalizy w Internecie. Dostępne tutaj .
  • Feldman R. (2007) . Tożsamość: kim jestem? Rozwój psychologiczny (s. 424-447). Meksyk. Osoba. Universidad Autónoma del Estado de Morelos. Dostępne tutaj .
-Reklama-

mm
Cecilia Martinez (B.S.)
Cecilia Martinez (Licenciada en Humanidades) - AUTORA. Redactora. Divulgadora cultural y científica.

Artículos relacionados