Bojkot Montgomery: jego wpływ na walkę o prawa obywatelskie

Artículo revisado y aprobado por nuestro equipo editorial, siguiendo los criterios de redacción y edición de YuBrain.


1 grudnia 1955 roku Rosa Parks, krawcowa i lokalna sekretarka NAACP ( Krajowe Stowarzyszenie na rzecz Postępu Ludzi Kolorowych), odmówiła ustąpienia miejsca w autobusie białemu mężczyźnie. Rosa Parks została aresztowana za naruszenie prawa miejskiego Montgomery w Alabamie w Stanach Zjednoczonych. Uwięzienie Rosy Parks było impulsem do kluczowej akcji w walce o prawa obywatelskie Czarnych w Stanach Zjednoczonych: bojkotu transportu w Montgomery.

Rosa Parks z Martinem Lutherem Kingiem.
Rosa Parks z Martinem Lutherem Kingiem.

Trzynasta poprawka do Konstytucji Stanów Zjednoczonych formalnie zniosła niewolnictwo w 1865 r., ale przepisy zawierające dyskryminację rasową nadal obowiązywały, dostosowując się do nowej rzeczywistości. Tak było w przypadku Czarnych Kodów, Czarne Kody, zbiór zasad wydanych przez rządy stanowe, obowiązujących lokalnie, które ograniczały prawa Czarnych. Zaczęto je wdrażać w latach trzydziestych XIX wieku i obowiązywały w wielu przypadkach aż do końca XX wieku, kiedy ruch na rzecz praw obywatelskich zdołał je znieść. Czarne kody były w praktyce sposobem na zalegalizowanie dyskryminacji rasowej; ograniczyli udział polityczny czarnej ludności, kontrolowali ich pracę i działalność, ograniczyli ruchy tych, którzy byli niewolnikami, a nawet ustanowili niewolnictwo za długi. Kontrola pracy byłych niewolników została ustanowiona poprzez grzywny i kary cielesne, w celu zapewnienia taniej siły roboczej dla białych. Pierwszym stanem, który przyjął te standardy, był Teksas, w 1866 r., po którym nastąpiły inne stany w południowych Stanach Zjednoczonych. Później Czarne Kody rozszerzyły swój zakres na takie tematy, jak prawo do głosowania, korzystanie z obiektów publicznych, dostęp do edukacji i wiele innych kwestii społecznych, które zostały nawet włączone do ustawodawstwa poprzez zbiór praw znanych jako „prawa Jima Crowa” , podtrzymane orzeczeniem Sądu Najwyższego Stanów Zjednoczonych, Plessy przeciwko Fergusonowi.

Zgodnie z tymi przepisami czarni nie mogli korzystać z tych samych obiektów i usług publicznych co biali, a firmy miały prawo nie obsługiwać czarnych obywateli. W Montgomery biali wchodzili do autobusów przednimi drzwiami i zajmowali miejsca w przedniej części, podczas gdy czarni musieli siedzieć z tyłu i nie mogli zajmować tego samego rzędu siedzeń co biały pasażer. Dlatego, jeśli biała osoba wsiadła do transportu publicznego i nie było wolnych miejsc, cały rząd czarnych pasażerów musiałby wstać, aby biała osoba mogła usiąść. Ta dyskryminująca regulacja wobec czarnych doprowadziła już do uwięzienia trzech czarnych kobiet, które odmówiły podporządkowania się przed Rosą Parks. Byli to Claudette Colvin,

Kalendarium bojkotu autobusowego w Montgomery

Jest rok 1954. Profesor Jo Ann Robinson, przewodnicząca Rady Politycznej Kobiet (WPC ) , spotyka się z władzami miasta Montgomery, aby omówić zmiany w systemie autobusowym, czyli segregację. WPC była organizacją założoną w Montgomery w 1943 roku w celu walki o prawa obywatelskie czarnej społeczności.

Marzec 1955. 2 marca piętnastoletnia Claudette Colvin zostaje aresztowana w Montgomery za odmowę ustąpienia miejsca białemu pasażerowi. Claudette Colvin jest oskarżona o napaść, zakłócanie porządku i naruszenie przepisów dotyczących segregacji.

W marcu lokalni przywódcy czarnoskórych organizacji obywatelskich spotykają się z administratorami miasta Montgomery, aby omówić kwestię segregacji w transporcie publicznym. W spotkaniach biorą udział Edgar Daniel Nixon, lokalny przewodniczący NAACP oraz sekretarz Rosa Parks wraz z Martinem Lutherem Kingiem. Uwięzienie Claudette Colvin nie rozpaliło jeszcze gniewu czarnej społeczności Montgomery, a ich organizacje nie wzywają do bojkotu.

Październik 1955. 21 października osiemnastoletnia Mary Louise Smith zostaje aresztowana za to, że nie ustąpiła miejsca w autobusie białemu pasażerowi.

Rosa Parks na siedzeniu, którego nie chciała ustąpić białemu pasażerowi.
Rosa Parks na siedzeniu, którego nie chciała ustąpić białemu pasażerowi.

Grudzień 1955. 1 grudnia Rosa Parks zostaje aresztowana za to, że nie pozwoliła białemu mężczyźnie usiąść na jej miejscu w autobusie. Następnego dnia WPC wysuwa pomysł bojkotu korzystania z autobusów. Jo Ann Robinson drukuje i rozsyła ulotki do czarnej społeczności w Montgomery dotyczące sprawy Rosy Parks, wzywając do bojkotu 5 grudnia.

5 grudnia rozpoczyna się bojkot, w którym biorą udział prawie wszyscy członkowie czarnej społeczności Montgomery. Powstaje Montgomery Improvement Association (MIA) , w którym uczestniczy Jo Ann Robinson wraz z Martinem Lutherem Kingiem i Ralphem Abernathym, którzy są pastorami dwóch największych kościołów czarnej społeczności w Montgomery. Martin Luther King zostaje mianowany prezesem MIA.

8 grudnia MIA przedłożyła urzędnikom miasta Montgomery listę żądań. Lokalne władze odmawiają desegregacji autobusów.

13 grudnia MSWiA tworzy system współdzielenia pojazdów dla obywateli uczestniczących w bojkocie.

Styczeń 1956. Dom Martina Luthera Kinga zostaje zbombardowany 30 stycznia; następnego dnia atakowany jest również dom Edgara Daniela Nixona.

Luty 1956. 21 lutego ponad 80 przywódców bojkotu zostało oskarżonych o spisek, zgodnie z prawem stanu Alabama. Martin Luther King zostaje potępiony jako przywódca bojkotu; zostaje skazany na zapłacenie 500 dolarów lub 386 dni więzienia.

Czerwiec 1956. 5 czerwca federalny sąd okręgowy uznał segregację w autobusach za niekonstytucyjną.

Listopad 1956. 13 listopada Sąd Najwyższy Stanów Zjednoczonych utrzymał w mocy orzeczenie sądu okręgowego i uchylił przepisy zezwalające na segregację rasową w transporcie publicznym. Jednak MIA postanawia nie kończyć bojkotu, dopóki desegregacja autobusów nie zostanie oficjalnie uchwalona.

Grudzień 1956. 20 grudnia orzeczenie Sądu Najwyższego w sprawie segregacji w transporcie publicznym zostaje doręczone władzom miasta Montgomery. Następnego dnia autobusy Montgomery dokonują desegregacji, a MIA kończy bojkot.

Dwa dni po desegregacji transportu publicznego dom Martina Luthera Kinga został ponownie zaatakowany, tym razem strzałem w drzwi. Następnego dnia grupa białych mężczyzn zaatakowała czarnoskórego nastolatka, który wysiadał z autobusu. Wkrótce potem ostrzelano dwa autobusy, a ciężarna kobieta została ranna w obie nogi.

W styczniu 1957 roku zbombardowano pięć kościołów w czarnej społeczności, podobnie jak dom Roberta S. Graetza, białego luterańskiego pastora, który wspierał działania MIA. Z powodu rozpętanej przemocy władze miasta zawiesiły transport publiczny na kilka tygodni.

Źródła

Narodowe Stowarzyszenie na rzecz Postępu Ludzi Kolorowych. Rosa Parks . Dostęp w listopadzie 2021 r.

Rosa Parks, zmęczona rezygnacją . Dostęp w listopadzie 2021 r.

-Reklama-

mm
Sergio Ribeiro Guevara (Ph.D.)
(Doctor en Ingeniería) - COLABORADOR. Divulgador científico. Ingeniero físico nuclear.

Artículos relacionados